محمد چهارشنبه 3 مهر 1387 04:09 ق.ظ نظرات ()

آدم كه فقیر می شود خوبی هایش نیز حقیر می شود و بدتر از آن اینكه، آدم كه غنی می شود بدی هایش مورد پرستش قرار می گیرند و ارزش و الگویی ستودنی می شوند.

آدم فقیر، از آنجا كه اعمالش بدون رنگ روغن و چشمك زن ها و تزئینات دنیوی است، كمتر چشمهای اطرافیان را جذب می كند و ریشه اعمالش مورد توجه دیگران نیست. و این قانون است كه ریشه ها همیشه در زیر خاك هستند و ریشه را شناختن كار آدمیان خسته و تنبل و بی حوصله نیست. و انبوه مردمان جامعه، آدمیانی عوام و تحلیل گریز و ریشه نبین هستند.

آدم غنی، كارهایش در ظرفی از روغن داغ و چشمك زن ها و تزئینات دنیوی تف داده می شود. كارهایش در دید مردم قرار دارد و بوق و كرنای هر قدمش مورد توجه ذوق رسانه ای مردم جامعه قرار می گیرد. كارهایش همچون ساقه ها و شاخه های سست و تازه ای هستند كه چند روزی بیشتر دوام نمی آورند و دمی دیگر از تنه كنده شده و زمین می افتند ولی برای بقای سوت و كف دیگران به جایش ساقه و شاخه دیگری دی می آورند.

و آنچه عجیب است، خیرگی چشمهای مردمان جامعه است كه این كنده شدن و افتادن شاخه و ساقه ها را نمی بینند و آن را ادراك نمی كنند!

 

پی نوشت:

همانا انسان طغیان می كند وقتی خود را غنی می یابد.

آیه ای از كتاب ریشه ها (قرآن با كرامت)

 

پی نوشت پی نوشت:

عیسی، روح خدا كه سلام خدا بر او و بر پیامبر ما نیز باد می فرمود: در زندگی خود از راه های كمرو و كم جمعیت بروید كه راه حقیقت رونده اش كم است.

مولایم، حضرت صادق آل محمد می فرمود: در زمان آخر، از راهی بروید كه مخالف روش مردمان باشد تا اینگونه در امان مانید. اگر جمع كثیری از راست رفتند شما چپ را انتخاب كنید و اگر از چپ رفتند شما راست را. تا به لقای مهدی ما برسید.

 

پی نوشت پی نوشت پی نوشت:

جامعه جهانی ما جامه ای دموكرات است. بسته به رای اكثریت. و ذائقه اكثریت هم به دست رسانه رقم می خورد. رسانه حیاتش در ساقه و شاخه هاست. رسانه به الگودهی از غنی و استغنا و بی نیازی و ثروت زدگی و رفاه مداری تغذیه میشود. در 24 ساعت از پخش شبكه های تلویزیونی چقدر از زندگی هایی كه نمایش داده می شوند زندگی ثروت اندوده،‌ رفاه زده، غنی است؟ حال آنكه واقعیت اكثریت جامعه چیزی غیر از آن است كه در رسانه ها الگوسازی می شود. چرا؟

غیر از این است كه غنا در حقیقت روح انسان را به طغیان در زندگی و در برابر ربوبیت الهی می كشاند؟! و چون ثروت امری محدود است و همیشه در دست اقلیت قرار دارد، رسانه با هنر شیطانی خویش، روحیه استغنا و ثروت زدگی و رفاه خیالی را در روح جامعه می دمد و توهم ثروت باعث تولد و زندگی و رشد روحیه طغیان در اعضای جامعه رسانه ای می شود.

در جامعه ای كه مد و كلاس و پرستیژ حاكم بر اذهان مردم است، برای سعادت مند شدن كافی است پیچ تلویزیون را به سمت off چرخانده و اسم خود را از لیست آبونمان نشریات حذف كنیم و به تابلوهای تبلیغاتی شهری توجه نكرده و در مهمانی های دوستانه و خانوادگی شركت نكنیم!!!