محمد دوشنبه 17 تیر 1387 10:07 ق.ظ نظرات ()

دنیا مزرعه آخرت است. اینجا می کاری و آخرت درو میکنی. آخرت هم از اینجا شروع می شود. آخرت چیزی جدای از ما نیست. چه درو میکنی؟ خیر یا شر؟ چقدر صبوری ؟ چقدر اهل داشت در محصول هستی؟ هیچ کاشتی بدون داشت به برداشت نمی رسد. می دانی؟

وقتی که زندگی می کنی، اینطور نیست که تنها_ تنها به معنی فقط_ زندگی می کنی، بلکه داری رسمی و تصویری از حضورت را در عالم ملک می کشی و ترسیم می کنی و جای پایی از خودت باقی می گذاری!

وقتی که داری زندگی می کنی، فقط این نیست که نفس می کشی و قلبت می تپد و نبضت می زند و چشمت و پلکت بالا و پایین می رود و گاهی به جای زبان با دنیایی از آدم ها حرف می زند! نه... فقط و تنها زندگی نمی کنی. داری با زندگی کردنت نقشی از خود به جا می گذاری! برای که و برای چه؟

زندگی می کنی و نقشی از حضورت به جا می گذاری. نفس کشیدنت و تغییرات روزانه و شبانه ات، تفاوت امروزت با دیروز و فردایت با امروز، همه و همه زندگی تو هستند و هر روزت و هر نفست مثل مدادی است که دارد می نویسد از تو.

املا یا انشاء؟

داری با نفس کشیدنت در این دنیا از تولدت تا مرگت خط می نویسی و مشق می نویسی. بعضی روزها چرک نویسند و بعضی روزها روز امتحان. شاید همه روزها امتحانند. کدام معلم درست حسابی است که یک روز از شاگردانش غافل باشد؟ شاید شاگردان لوسی کنند و بی مزگی راه بی اندازند و لژ نشینی کنند و تنبلی کنند اما معلم که اینکار را نمی کند!

چه نوشته ای تا کنون؟ ادبیات نوشتارت چه بوده است؟ کدام کتاب را خواندی که از آن امتحان باید می دادی؟ آیا کتابی که می خوانی همان کتابی است که باید از آن امتحانه بدهی؟

داری کتاب می خوانی و حفظ می کنی و کلی هم زحمت می کشی. وای آن روز که بفهمی فردا امتحان نحو بود و تو صرف خواندی!!!  وای آنروز که بفهمی که امروز روز کاشت و داشت بود و تو فقط فکر برداشت بودی!!! وای آنروز... وای آنروز... وای آنروز...

***

داری نفس می کشی یعنی که زنده ای. داری زندگی می کنی و تصمیم می گیری و رفتار می کنی. نوشته های تو رفتار و خلقیات و اخلاقیات تو هستند.

چقدر به محاسن و فضائل و مکارم اخلاقی زینت گرفته ای؟

آیا با یک حرف نا به جا از کوره در می روی؟

آیا حرف نا به جا را می بخشی؟

آیا نسبت به کسی که بد گویی کرده اغماض می کنی؟

آیا در غیاب کسی که از تو بدگویی کرده، خوبی او را در جمع میگویی؟

***

زندگی چند روزه این دنیا چیزی نیست جز زینت گرفتن به اخلاق های نیکو و پسندیده. اخلاق محل نمودار شدن درونیات و اعتقادات انسان است. عینی شدن موضوعات ذهنی ... دنیای امروز آنچه که کم دارد اخلاق است. امروز اگر بحرانی باشد بحران اخلاق است. بد اخلاقی دارد بیداد می کند. از زندگی ها رخت بربسته است.

اخلاق مادی و شهرنشینی و سرمایه داری حاکم مدار زندگی شده است. لبخند برای فروش و افزایش سرمایه است. خوش اخلاقی ها برای جلب مشتری است. قرار نیست در این روزگار در برابر کسی که به تو بدی می کند لبخند بزنی! چون بخشش و گذشت و صبوری و مسئولیت در برابر همه (کلکم راع و مسئول عن رعیته) در این زندگی معنی ندارد! بسیاری از آیات قرآنی در این زندگی محلی از اعراب ندارند! قرآن کتابی برای گورستان و برای شادی ارواح اموات است! قرآن کتابی برای تبعیت از دستورات نیست! قرآن وسیله ای برای نورانی شدن نیست! زندگی در تابعیت از آرای جمع و همراهی با جامعه شکل می گیرد! محل پاسخ گویی مردم است و جامعه!

"آتنا فی الدنیا حسنه و فی الآخره حسنه" یعنی خدایا هم در این دنیا مرفهم کن و هم در آخرت! در این دنیا ثروت و مال بده و در آن دنیا حور و قلمان!

حسنه یعنی چه؟

آن هم چنان والاست که هم در دنیا می خواهی و هم در آخرت؟!

***

در این دنیا که نفس می کشی فرصت تو برای مزین شدن به اخلاق محمدی است. زیبا شدن تو  در جاری شدن اخلاق کامله. شکفتن تو در خوش خلقی. در تبعیت از بعثت لاتمم مکارم الاخلاق.

***

راستش را بخواهی اصلا ما که تن به محاسن اخلاقی نداده ایم؛ فضائل فدای سرتان!!! مکارم را هم که انگار نه انگار!!! چه فرقی می کنند محاسن اخلاقی با فضائل اخلاقی با مکارم اخلاقی؟!

اخلاق باید آبی باشد باید که سرخ باشد.

باید جاذبه داشته باشد و باید که دافعه داشته باشد.

باید پروانه ها را گرد تو جمع کند و کرم ها را از تو دور کند.

تا آدم سبز باشد.