محمد شنبه 29 فروردین 1388 03:57 ب.ظ نظرات ()

برای اقامه عدالت باید وضو با خون گرفت

انتخابات نزدیک می شود.

پی نوشت یک:

فطرت بر حسب قدرت رجحان تشخیص می دهد که آنچه در بیرون اتفاق می افتد با نسبتی منعکس از موجودیتی است که درون انسان نیز وجود دارد.

میل به عصیان و تسلیم، دو انگیزه قوی و فطری هستند که بسیاری از اعمال دیگر نیز از آنها سر بر می دارند. توانایی و قدرت انتخاب انسان آنجا به بیراهه می رود که توان برگزیدن یکی از این دو را به طور مطلق به خود می دهد. بی توجه به این نکته که وجود هر دو این میل ها به عنوان ابزاری است که باید چیز ثالثی از آن ساخته شود. و الا خداوند چرا هم توان دوست داشتن به ما داده است و هم توان متنفر شدن. و اگر انسانی خود را غرق در دوست داشتن صرف کند و هیچ سراغ متنفر شدن نرود آیا عقلا صحیح به نظز می آید؟ و بالعکس.

پی نوشت دو:

انتخابات نزدیک می شود و بار دیگر کسانی که انگشتشان بنفش می شود به امتحان سپرده خواهند شد. انتخاب بین محمود احمدی نژاد یا هر کس دیگر نیز، غیر از رو شدن ذائقه ها در میل به غذایی که با آن پرورش یافته اند چیز دیگری نیست. همچنان که مطلقا فرد ایرانی نمی تواند از آبگوشت گربه چینی و سوسک پلوی ژاپنی استفاده کند، کسانی که سرپرست طغیان جمعی در آخرالزمان_ولایت طاغوت_ میل به غذای ویژه ای را درون ذائقه وجودیشان پرورش داده، به کاندیدایی رای خواهند داد که تغییر سمت ذائقه عمومی به سمت مقابل آن، مانع تراشی کرده است.

انتخاب امسال در حقیقت محکی است برای اینکه میزان موفقیت ذائقه سازان پشت دولت نهم در سمت گیری ضد طغیان و طاغوت با همه سختی ها و مانع هایش چقدر بوده است؟ آیا سختی ها و رنج ها و ابتلائات متعددی که عموما جنس آن اقتصادی بوده است، طاقت مردم را بریده است و یا نه، همچون ریاضت دره شعب ابی طالب توانسته است میل به داشتن حکومتی نه غربی نه شرقی را درون مردم شعله ورتر کند؟

بدترین انگیزه برگشت از احمدی نژاد، سرخوردگی از اصلاحات عدالت طلبانه اوست. چرا که عدالت چیزی نیست که بتوان در 4 سال آن را محقق کرد. و بهترین انگیزه رای دوباره به او استقامت و استواری او با همه کمبودها و کاستی هایی است که در راه تحقق آرمان والای انقلاب تحمل می کند.

کافیست بدانیم تحقق دموکراسی و توسعه پایدار چیزی جز همراهی با جریان طغیان آخرالزمان نیست، هر چند برای رسیدن به حتی اولین و کمترین حد از توانایی برپاکردن حکومت عدالت محور، احمدی نژادها کمبود های زیادی داشته باشند. رسیدن به حکومت عادلانه اگر انصاف هم باشد حداقل راهی راه و زمانی را می طلبد که دموکراسی خواهان و توسعه طلبان این راه را در آن زمان پیموده اند.